Instytucje kultury w roku 2010

4. Teatry muzyczne i operetkowe

W Polsce funkcjonuje 9 instytucjonalnych teatrów muzycznych i operetkowych, wśród których 3 są wojewódzkie, 5 – miejskich i 1 współprowadzony przez miasto i województwo. Teatry muzyczne i operetkowe oraz ich organizatorów wymienia poniższa tabela:

Dotacje organizatorów dla teatrów muzycznych na działalność bieżącą wynoszą średnio 8 500 000 zł, przy czym dotacje te mieszczą się w przedziale między ok. 4 000 000 a 12 000 000 zł.

Teatry muzyczne i operetkowe nie należą do głównych beneficjentów Programów Ministra. W 2010 r. w ramach Programu „Wydarzenia artystyczne” priorytet „Muzyka” oraz w ramach Programu „Fryderyk Chopin – Promesa” teatry muzyczne otrzymały łącznie 400 000 zł dotacji.

Z powyższych zestawień wynika statystycznie lepsza sytuacja finansowa współprowadzonych teatrów operowych w stosunku do teatrów marszałkowskich – przychody z racji otrzymywanych dotacji tych pierwszych są średnio o blisko 2 000 000 zł rocznie wyższe niż tych drugich.

 

5. Pozostałe instytucje kultury o profilu muzycznym

Instytucjonalnie zorganizowane życie muzyczne w kraju opiera się także w wielu przypadkach na działalności muzycznych instytucji nieartystycznych – a zatem niemających zespołów artystycznych, lecz pełniących funkcje organizacyjne i promocyjne w stosunku do muzyki.

Wśród tych instytucji znajdują się:

W zasadzie wśród powyżej wymienionych instytucji kultury każda (lub niemal każda) stanowi odrębny typ i prowadzi sobie tylko właściwą działalność, najczęściej o charakterze promocyjnym, edukacyjnym, archiwizacyjnym i organizacyjnym, poprzez realizowanie rozmaitych projektów. Ciekawostką z rozmysłem uwzględnioną w tym zestawieniu jest Muzeum Ludowych Instrumentów Muzycznych w Szydłowcu, instytucja oczywiście nie o profilu muzycznym w dokładnym znaczeniu tego słowa, jednak wpisująca się w pejzaż kultury muzycznej w Polsce.

Poza wskazanymi instytucjami wiele innych, o profilu niemuzycznym, lecz bardziej ogólnym, realizuje liczne działania w zakresie muzyki oraz istotne dla całości życia muzycznego projekty. Dotyczy to zarówno instytucji podległych Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego, takich jak np. Narodowe Centrum Kultury, Instytut Adama Mickiewicza i Dom Pracy Twórczej w Radziejowicach, jak i instytucji samorządowych, takich jak Pałac Lubostroń, Centrum Kultury Dwór Artusa w Toruniu, Centrum Sztuki IMPART we Wrocławiu i wiele innych.

Chcąc zatem uzyskać pełny obraz kultury muzycznej w Polsce w jej zakresie związanym z funkcjonowaniem instytucji kultury, należałoby poddać szczegółowej analizie działalność wszystkich domów, ośrodków i centrów kultury, ponadto również innych instytucji o profilu niemuzycznym, w celu wskazania istniejących w ich ramach zespołów bądź organizowanych przez nie bardzo wielu wydarzeń muzycznych (w tym nie tylko o charakterze miejscowym czy regionalnym, lecz również o zasięgu ogólnopolskim, a nawet szerszym, jak Festiwal im. Adama Didura organizowany przez Sanocki Dom Kultury, Festiwal Sztuki Wokalnej im. Ady Sari i Festiwal Wirtuozerii i Żartu Muzycznego – obydwa organizowane przez Małopolskie Centrum Kultury „Sokół” w Nowym Sączu – festiwal Mazovia Goes Baroque organizowany przez Mazowieckie Centrum Kultury i Sztuki, Międzynarodowy Festiwal Muzyki Sakralnej „Gaude Mater” organizowany przez Ośrodek Promocji Kultury „Gaude Mater” w Częstochowie czy Festiwal „Jazz nad Odrą” organizowany przez Centrum Sztuki IMPART we Wrocławiu). Takie szczegółowe badanie wydatków byłoby również potrzebne w przypadku działań podejmowanych przez instytucje państwowe, takie jak wspomniane już wyżej Narodowe Centrum Kultury i Instytut Adama Mickiewicza – w planach i sprawozdaniach tych instytucji nie ma bowiem osobno wydzielonych wydatków na muzykę lub na inne sztuki.

Ogólnie jednak można określić, że zarówno wymienione w powyższej tabeli, jak i przywołane w tekście instytucje kultury (NCK czy IAM) finansowane są z budżetu państwa w ramach rozdziałów 92113 oraz 92114 („Centra kultury i sztuki” oraz „Pozostałe instytucje kultury”).

Zebrane dane na temat liczby i rozmaitości instytucji kultury realizujących pierwszoplanową misję muzyczną, zwłaszcza jeśliby dodać do nich w przyszłości dane o aktywności na polu muzyki instytucji niemuzycznych, a także – na temat działań pozainstytucjonalnych, wskazują wyraźnie, że zasadniczym problemem kultury muzycznej w Polsce oglądanej pod tym kątem nie byłaby zbyt mała liczba ani małe zróżnicowanie muzycznych przedsięwzięć, lecz raczej – ich rozproszenie, brak spójnego kierunku rozwoju, jak również brak powszechnej wiedzy na temat obrazu całości polskiej kultury muzycznej.

Kamila Stępień-Kutera Instytucje kultury,
w: Raport o stanie muzyki polskiej, Warszawa 2011

 

 
Pokaż cały
 
 
 
 
powrót

Ten serwis wykorzystuje pliki cookies

Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celu świadczenia usług i w celach statystycznych. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce, w jej ustawieniach. Jeżeli wyrażasz zgodę na zapisywanie informacji zawartej w cookies, kliknij „Zamknij”. Jeżeli nie wyrażasz zgody – zmień ustawienia swojej przeglądarki. Więcej informacji znajdziesz w naszej Polityce cookies

Zamknij